Een probleemhoekje, en hoe ik het opgeruimd heb

probleemhoekje en hoe ik het opgeruimd heb - MamaWijs

Iedereen heeft wel zo’n hoekje in huis (toch??), zo’n hoekje dat rommel aan lijkt te trekken. Hoe vaak ik het ook opruim, het blijft rommelig. In dit geval (want ik heb meerdere rommelhoekjes) praat ik over de eettafel. We hebben zo’n lekkere grote tafel, die gebruikt wordt om aan te eten, te spelen, maar ook om aan te werken. Met als gevolg dat ik er veel binnen handbereik wil hebben, en dat er ook dingen aan de kant geschoven worden om van de ene activiteit naar de andere te gaan.

Naast de eettafel staan 2 ongebruikte eettafelstoelen. We hebben zelf 3 trip-traps (voor de kinderen) en 2 eettafelstoelen in gebruik. De twee die over zijn, staan als rommel-vergaarbak aan de zijkant. Heel nuttig, want op de stoel ligt een stekkerblok, waarin de diverse opladers zitten voor de apparatuur in huis!

Nog een probleem: omdat het hoekje tegen de muur lekker uit het zicht is, gebruik ik het ook om rommeltjes neer te zetten waar ik even geen andere plaats voor weet. In dit geval: de dingen die ik te koop heb gezet via facebook en marktplaats. Ook mijn werktas staat hier altijd (en het is nu vakantie, nota bene!).

probleemhoekje en hoe ik het opgeruimd heb - MamaWijs

Tijd om het probleem eens goed onder de loep te nemen!

  • er liggen veel handige spullen, zoals pennen, die binnen handbereik moeten zijn
  • het stekkerblok en de opladers moeten een plek krijgen vlakbij het stopcontact
  • de ongebruikte stoelen trekken rommel aan!
  • de eettafel wordt gebruikt voor meerdere activiteiten en moet eigenlijk zo leeg mogelijk zijn…
  • blinde hoekjes trekken rommel aan!

Al langere tijd hadden we in gedachten in deze hoek een kastje neer te zetten voor de opladers en andere spullen die een vaste plek nodig hebben. We wisten niet zo goed welk kastje we wilden hebben: de Expedit leek een goede optie, omdat die open is aan de achterkant (en… omdat we verder in de woonkamer ook Expedit hebben staan!). Alleen: de Expedit was in enkele rij alleen verkrijgbaar in 5 vakken, en dat vonden we eigenlijk te hoog. En de rommel stapelde zich verder op…

Enter Kallax! Als IKEA fans was het ons niet ontgaan dat onze geliefde Expedit kasten vervangen waren door een nieuwe variant: Kallax. Wat precies het verschil was wisten we niet, is ook nauwelijks te zien. Maar: de Kallax is verkrijgbaar in 4 vakken! Die moest het dus worden.

Aangezien we een hoge plint hebben, hebben we de andere Expedit kasten op Capita poten gezet. Dit zorgt er ook voor dat je er goed onder kunt (stofzuigen) en het geeft een ruimtelijk gevoel. We hadden zelfs (shame) een setje poten over, dus die hoefden we deze keer niet eens bij te kopen. Hetzelfde gold voor de Bladis mand: daar had ik er nog twee van, dus die kregen ook een plaatsje in deze kast. Ik vind trouwens dit formaat prettiger dan de iets grotere mand, die het hele vak zou vullen. Op deze manier kun je er iets ingooien, zonder dat je de mand er eerst uit hoeft te trekken. In de onderste Bladis mand zit nu het stekkerblok, met de opladers. De stekkers kunnen door het handvat naar buiten hangen, en langs de achterkant van de kast omhoog geleid worden.

We wisten dat we in één van de vakken de laptops wilden opbergen. Handig als ze daar ook opgeladen kunnen worden, en zo hoeven ze tijdens het eten niet op tafel of op de stoel gelegd te worden. Maar één vak is veel te groot voor één laptop, en we wilden de laptops niet stapelen. Enter Variera! Deze plankinzet is eigenlijk bedoeld voor in de keukenkastjes, zodat je daar meer spullen in kwijt kunt. Op deze manier verdeel je een vak in tweeën: één voor hem en één voor haar!

Toen de kast in elkaar stond, was ik natuurlijk nog niet klaar. Om op te kunnen ruimen haalde ik eerst alles uit de hoek, en stopte het in een krat. Nu kon de kast op zijn plek, de mand met opladers in de kast en de laptops op hun plankje. De eettafel was nu leeg. LEEG. Wat een heerlijk gevoel! Toen ik foto’s maakte, kreeg ik bijna een VT-wonen gevoel. Bijna. Het motiveerde me wel om de vensterbank ook eens leeg te halen, schoon te maken (kuch), en ook meteen de ramen maar even te wassen. Tsja, zo gaat dat bij mij, je wilt wel een beetje plezier hebben van je opruimacties, toch?

probleemhoekje en hoe ik het opgeruimd heb - MamaWijs

Dit probleemhoekje is opgelost! De apparatuur kan hier opgeladen worden, de eettafel kan LEEG blijven, de troep is uitgezocht en de spulletjes uit de vensterbank hebben een betere plek gekregen. Ik moet wel zeggen dat het toch altijd een klein beetje pijn doet om geld uit te moeten geven om spullen op te ruimen. Het voelt een beetje tegenstrijdig: aan de ene kant proberen we ons huis leger te maken door spullen weg te doen, en aan de andere kant kopen we een kast erbij om spullen op te ruimen… Maar als ik dan zie hoe onze woonkamer er nu uit ziet, en hoe fijn het is dat spulletjes nu een echt goede plek hebben, is dat vreemde gevoel weer weg.

Disclaimer: deze site wordt NIET mede mogelijk gemaakt door Ikea. Er staan gewoon veel Ikea spullen in ons huis, en het is onze go-to-winkel als we iets voor in huis nodig hebben!

Opruimen: 33 dingen in mijn klerenkast

Het is vakantie, niets moet en alles mag. Gisteren kwam ik tijdens het ‘zo-maar-surfen’ ineens op een pagina die ging over Project333. Ik ben dol op projecten, en wilde er direct meer over lezen. Het bleek te gaan om een uitdaging: draag in 3 maanden slechts 33 verschillende kledingstukken. Hoe ik van dat project tot het opruimen van mijn klerenkast kwam, lees je hieronder!

opruimen - 33 dingen in mijn klerenkast

Slechts 33 kledingstukken. Slechts? Ik ben helemaal geen shopper, en ook geen fashionista, dus mijn eerste gedachte was eigenlijk: dat moet makkelijk lukken. Dat wil niet zeggen dat mijn kledingkast al perfect is. Verre van, eigenlijk. Mijn probleem is dat ik eigenlijk niet zo goed weet wat ik moet kopen, niet weet welke kleur me staat, niet weet wat ik nodig heb. Dus koop ik maar wat.

Ik vind het helemaal niet moeilijk om de kleren van mijn kinderen op te ruimen. Ik heb daar een simpel systeem voor, het werkt nog steeds. Voor mijn eigen kleren is dat toch moeilijker. Die ene fijne trui, waar een klein gaatje in zit? Ach, dat ziet toch niemand. Die broek die eigenlijk niet meer past bij mijn figuur (3 kinderen later)? Ach, wie weet wordt ik ooit weer 20 val ik nog weer eens af en pas ik hem weer.

Maar 33 items, dat gaat me toch wel lukken? Ik dacht het wel. Vandaag dook ik mijn klerenkast in, en ging tellen. Dit was mijn systeem:

  1. haal alles uit de kast (letterlijk!)
  2. bekijk alles kritisch: stuk? weg ermee!
  3. wat ik (bijna) nooit draag mag ook weg
  4. alles wat overblijft zet ik stuk voor stuk op de foto
  5. ik maak een lijst van alles wat overblijft en leg het weer in de kast

Het officiële Project333 heeft bepaalde regels, maar ik heb er mijn eigen draai aan gegeven. Ik heb alleen kleding meegenomen die ik naar mijn werk (of sowieso buitenshuis) zou dragen. Mijn joggingbroek telt dus niet mee. Sieraden heb ik nauwelijks, en heb ik dus ook niet meegeteld. Schoenen en jassen tellen wel mee. Mijn riem telt weer niet mee, omdat ik die niet gebruik als accessoire, maar als ding om mijn broek omhoog te houden. Zo kom ik op het volgende lijstje:

opruimen - 33 dingen in mijn klerenkast

Ships. Dat zijn er dus 35. Nu moet ik er wel bij zeggen, dat dit mijn zomer én winterlijst is. Natuurlijk, de shorts trek ik in de winter niet aan, maar de T-shirts worden in de winter weer wel gedragen, maar dan met een vest of blazer erover. Het klimaat bij ons op school (mijn werk dus) is zo, dat T-shirts in de winter zelfs genoeg zijn. Laagjes zijn mijn vriend, dus! Eigenlijk is dit dus best goed.

Ok, eerlijk? Er staan nu twee tassen met kleren NAAST de klerenkast. Eén tas vol met kleding die echt naar de kledingbak mag (gaatje hier, muf luchtje daar, dingen die ik echt nooit meer draag), en één tas vol met items die misschien nog verkocht kunnen worden. Die laatste dingen heb ik inmiddels in de facebook-groepen waar ik lid van ben geplaatst. Mocht ik daar niet binnen twee weken vanaf zijn, dan verdwijnen deze items ook in de kledingbak. Opgeruimd staat netjes!

Maar nu is er wel een probleem. Mijn kledingkast is een stuk leger, nu gevuld met items die ik daadwerkelijk draag. Maar… ik zie dat ik veel van hetzelfde heb. Vooral veel grijs, maar niets leuks om het mee te combineren. Ik vind grijs een mooie kleur, maar hoef ook weer niet een grijs muisje te worden. Ik heb alleen echt de balle verstand van kleding, kleuren, mode, trends en wat het beste past bij mijn figuur. Dat wordt een nieuwe uitdaging…

Het liefst zou ik nog wat items toe willen voegen aan mijn klerenkast, die met de andere items te matchen zijn. Ja, dat houdt in dat er ook weer iets weg moet, dat klopt. Ook qua schoenen ben ik nog niet klaar voor de winter, en dat houdt in dat er nog wat bij moet. Mijn nieuwe, ideale klerenkast is meer in balans, en bevat items die steeds weer opnieuw te combineren zijn, en alleen maar items die me goed passen. Daarvoor moet ik nog wel in de leer, hoor. Ik ben nu het web aan het afstruinen naar inspiratie, want één les heb ik wel geleerd: ik koop niet meer zomaar iets, het moet wel echt een goede plek in mijn klerenkast krijgen!

Hoe is dat bij jou? Ben jij een fashionista? Red jij het met 33 kledingstukken? Ik ben benieuwd!

Vertrouwen in mijn lijf

Eerder schreef ik hier over mijn suiker verslaving. Zoals dat altijd gaat, is die verslaving ineens veel minder sterk aanwezig dan voordat ik er hier over schreef. Misschien is het ook meer een obsessie dan een verslaving. Ik ben er veel mee bezig, voel me slecht bij elk korreltje suiker dat naar binnen gaat, vraag me af waarom ik geen nee kan zeggen. Als ik er minder mee bezig ben, hoef ik niet eens nee te zeggen. Het komt niet bij me op om suiker te eten.

Vandaag las ik dit (let op: Engels en lang). Het is het verhaal van een moeder die praat over haar post partum gewichtsverlies. Ze kwam na haar derde kindje ineens aan, zonder dat ze iets veranderde in haar eet- en beweegpatroon. Tijdens het lezen van het verhaal, realiseerde ik me dat ik meer vertrouwen moet hebben in mijn eigen lijf.

Vertrouwen in mijn lijf - MamaWijs

Mijn lijf heeft 3 kinderen gemaakt, gedragen, geboren laten worden en gevoed. Mijn lijf draagt kinderen als ze gevallen zijn of troost nodig hebben. Onze jongste is vandaag 2 jaar geworden, en drinkt nog dagelijks bij mij. Hij slaapt nog steeds niet door, dus al mijn nachten zijn gebroken. Dit is geen klaagzang, dit is de realiteit! Het past bij mijn taak als moeder, en ik voel me sterk.

De moeder heeft ook uitgezocht waarom zij ineens aankwam nadat ze post partum eerst afgevallen was. In haar geval begon haar gewicht weer af te nemen toen ze niet meer full-time haar kind voedde. Dat is bij mij niet het geval, en er zijn meer dingen die afwijken van haar verhaal. Ik realiseerde me wel het volgende:

  • Luister naar je lichaam. Als je honger hebt, eet dan iets. Kies iets dat je lijf voedt, dat je energie geeft.
  • Als je trek hebt, vraag jezelf dan af waarom. Is dit omdat je lichaam iets nodig heeft, geef het dat dan. Heb je trek om emotionele redenen (er is iets te vieren of je bent verdrietig), neem dan gerust iets dat troost. Wat het dan ook is. En voel je er goed over!
  • Let op porties, eet niet teveel. Ik heb de neiging de borden van de kinderen of de pan leeg te eten, omdat ik geen eten wil weggooien. Ik bewaar restjes, maar als het niet genoeg is, eet ik het op. Dan eet ik eigenlijk teveel. Het voeden van onze jongste kost me steeds minder energie, dus heb ik ook minder eten nodig.
  • Beweeg. Mijn schema zit nu veel te vol om naar de sportschool te gaan. Mijn beweging moet ergens anders vandaan komen. Zoveel mogelijk met de fiets naar mijn werk. Eropuit met de kinderen. Ik heb een stappenteller op mijn telefoon gezet. En als er ooit weer meer tijd is, ga ik structureel meer bewegen.

Bottom line is dat ik meer moet vertrouwen op mijn lichaam. Het vraagt wat het nodig heeft, en geeft me wat ik en mijn omgeving nodig hebben. Door het zoveel mogelijk de goede dingen te geven (goede voeding, voldoende slaap, voldoende beweging) mag ik soms ook de teugels wat laten vieren. Het is ok.

Minder spullen: een stok achter de deur

Minder spullen - een stok achter de deur - MamaWijs Een tijdje geleden kwam ik ergens een leuke uitdaging tegen. Het ging er om dat je een maand lang elke dag spullen weg zou doen. De eerste dag doe je één ding weg, de tweede dag twee dingen, enzovoorts. Ik las het en dacht: dat zou ik graag doen! Maar… er kwamen direct wat maars bij me op.

  • De eerste dag maar één ding weg doen? Veeeel te makkelijk
  • Ik heb niet elke dag tijd om op te ruimen
  • Ik wilde die dag eigenlijk meteen veel meer weg gooien, waarom wachten?
  • de uitdaging was al begonnen, dus ik kon het niet samen met iemand doen

Aan de ene kant was het dus te makkelijk, aan de andere kant te moeilijk. Het paste niet bij me, maar toch interesseerde het me. Ik wilde wel weer eens ontrommelen, spullen wegdoen die op één of andere manier ons nieuwe huis binnen gedrongen waren. We hadden ooit heel veel overbodige dingen weg gedaan, maar de flow was eruit.

Probleem was ook dat ik steeds meer moeite had de overbodige spullen kwijt te raken. Ik vond de facebook groepen altijd zo handig: mensen die in de buurt wonen en voor weinig je spullen over wilden nemen. Maar wat ik steeds vaker merkte, was dat men niet meer hapte, en dat mensen die wel hapten hun afspraken niet meer na kwamen. En dus bleven we met spullen zitten die eigenlijk weg mochten. Een doos vol met overbodige spullen staat natuurlijk nog steeds in de weg.

Vandaar dat deze uitdaging me interesseerde: ik zou moeite moeten doen om spullen daadwerkelijk kwijt te raken. Alleen op de foto zetten, op facebook plaatsen en afwachten was niet meer genoeg. Maar het systeem van de eerste dag één ding, de tweede dag twee dingen, dat ging ik niet doen. Nee, ik ging dat gewoon in mijn eigen tempo doen, zoveel mogelijk dagen zoveel mogelijk spullen wegdoen.

En dat was dus ergens in mei, dat ik dat las…

Het probleem is dat zo’n systeem je wel uitdaagt en ervoor zorgt dat je het ook echt doet. Nu heb ik het dus niet gedaan. Ja, op de eerste dag zijn er wat spullen uit ons huis verdwenen. We zijn ook ergens in juni naar Ikea geweest voor een roltafel in de keuken. Zo konden we het aanrecht leeg halen en de boel beter organiseren. Maar dat betekende dus wel dat er meer IN het huis ging dan eruit…

Ik grijp terug op het enige wat wel werkt in mijn leven: ik schrijf erover op het wereldwijde web, en voel me daarna verantwoordelijk om ook daadwerkelijk iets te doen. Het werkte een beetje met mijn suiker-verhaal. Ik schreef het op, en had ineens minder moeite suiker te laten staan.

Ik zet een doos in de garage, en probeer vul die met spullen die weg mogen. Als de doos vol is, rijd ik naar de kringloop. Ik heb dat nog niet eerder gedaan, dat is ook onderdeel van de drempel.

Wat ik trouwens wel heel goed volhou, is het bijhouden van de kleren. Ik heb er geen moeite mee om oude kleren te verzamelen, en de weg naar de kledingbak is snel gemaakt. Ook knutselwerkjes en andere dingen die de kinderen gemaakt hebben, blijven hier niet liggen. Ik maak er digitale foto’s van, hang het een tijdje op het magneetbord, en ruim het na een tijdje op. De foto’s scrap ik, zodat de herinneringen bewaard blijven.

Wie doet er met me mee, doen we een wedstrijdje wie als eerste de doos vol heeft? Ik zal foto’s maken van mijn voortgang, en die hier delen!

Verslaafd aan suiker

Het is al weer meer dan een jaar geleden dat ik hier aankondigde dat ik suikerloos ging eten. Ik noemde het expres niet ‘suikervrij’, aangezien ik niet alle suikers uit mijn maaltijden ging weghalen. Het ging me destijds vooral om snoepen, eigenlijk.

Uiteindelijk heb ik het suikerloos experiment een paar weken volgehouden, toen ben ik weer suiker gaan eten. Ik voelde me, zowel voor als na het experiment, hetzelfde. Ik had een haleluja moment verwacht, maar dat bleef uit. Het enige wat ik merkte, was dat ik de eerste dagen zónder suiker enorme hoofdpijn had. Ontwenningshoofdpijn, zeg maar! Dat vond ik best eng: blijkbaar schreeuwde mijn lijf om iets wat slecht voor me was…

Weer wat later begon ik een nieuw experiment: broodloos eten. Ook dit experiment was niet extreem: ik besloot geen brood meer te eten als ontbijt en lunch. Ik at nog wel pasta, en we maakten ook nog pizza of aten een stokbroodje bij het avondeten. Maar tot op de dag van vandaag eet ik nog steeds geen brood op de gewone ontbijt-en-lunch-momenten. En dat bevalt me prima. Het is zelfs zo, dat ik aan mijn lijf merk dat we pizza hebben gegeten. (even persoonlijke praat) Mijn darmen werken als een gek, veel geborrel, en de volgende dag moet mijn lijf alles zeg maar snel weer kwijt. (einde persoonlijke praat)

Ook het broodloos experiment bracht me trouwens geen haleluja moment, iets wat ik wel verwacht had. Er zijn dagen dat ik helemaal geen granen eet, maar ik voel me er niet anders door. Het enige wat er voor zorgt dat ik dit experiment volhoud, is dat ik brood eigenlijk nooit echt lekker heb gevonden. Ik mis het dus niet, en vind de dingen die ik ervoor in de plaats eet veel lekkerder!

De laatste maanden begint er wel iets aan me te knagen. Niet letterlijk, was het maar zo. De weegschaal loopt weer iets op, mijn lijf zit me in de weg, en ik vind dat ik teveel snoep. En het wordt me pijnlijk duidelijk: ik ben verslaafd aan suiker. Ik eet eigenlijk best gezond, het lukt me soms zelf overdag geen suiker te eten. Maar na het avondeten, als toetje, gaan we als gezin even lekker snoepen. En ik kan dan geen nee zeggen. Ook overdag lonkt het lekkers vaak naar me, en ik kan dan geen gezonde keuzes maken.

verslaafd aan suiker - MamaWijs

Ik heb nooit gerookt, en ik snapte ook nooit iets van mensen die zeiden dat ze wel wilden stoppen met roken, maar het niet konden. Hoezo kun je niet stoppen? Je koopt gewoon geen sigaretten meer, klaar, toch? Nu snap ik dat er meer voor nodig is. Ook je omgeving moet met je mee werken, anders is het gewoon. heel. moeilijk. Als wij als gezin zouden besluiten geen suiker meer te eten, zou het me weinig moeite kosten geen suiker te eten. Dat weet ik zeker. Maar ik weet nu dat er nog een rol koekjes in de kast ligt, aangebroken ook nog. En ik ben niet sterk genoeg om daar nee tegen te zeggen.

Nog een bekentenis: ik ben een emotie-eter. Ook dit was een concept waar ik nooit iets van snapte. Ik vond het maar stom. Maar nu realiseer ik me dat ik naar ‘lekkers’ grijp als ik me niet goed voel. Als een soort lekker-puh naar mijn emoties en naar de wereld, pak ik nog een koekje. Oh, en nu we toch aan het bekennen zijn: ik eet ook stiekem, zodat mijn kinderen het niet in de gaten hebben.

Nu moeten jullie denken dat ik een moddervet mens ben. Dat is niet zo, en dat zal ik denk ik ook niet worden. Maar er moeten wel een paar dingen veranderen. En die opsomming zal je misschien verbazen:

  1. Ik moet minder suiker eten en meer bewegen
  2. Ik moet me minder schuldig voelen als ik eens wél suiker eet

Drie dagen per week op de fiets naar mijn werk, meer naar buiten met de kinderen, minder suiker eten. En niet teveel op de weegschaal staan om te kijken wat er nu weer verandert is. Want dat slaat nergens op. Het zegt niets over mijn gezondheid, fysiek en mentaal. Ik ben een gezonder mens als ik me minder druk maak over wat ik eet. Want eigenlijk eten we best gezond. Nu alleen nog mijn gezin zover krijgen dat ze minder snoep inkopen, dan komt alles goed.

Broodloos: een update

Bijna 2 weken geleden schreef ik dat ik wilde proberen ‘broodloos‘ wilde lunchen. Of, in ieder geval, de werklunch. Wijze Papa ging ook mee doen, maar hoe het precies ging uitpakken wisten we van te voren niet. Hieronder een opsomming van dingen die afgelopen dagen door ons hoofd zijn gegaan!

broodloos update - MamaWijs

1. We hebben nog 1 keer brood gegeten (een stokbrood op zaterdagavond), maar verder heb ik sinds het begin van dit experiment geen brood meer gegeten. Niet als ontbijt, niet bij de thuislunch, niet bij de werklunch. En ik heb het geen seconde gemist!

2. We hebben 2 lunchbots aangeschaft, een Uno en een Duo. Hierover later meer!

3. Wat ik meeneem aan eten is ruim voldoende voor op mijn werk.

4. Salade en soep zijn handig om achter de hand te hebben! Soep om op te warmen (als ontbijt of lunch) en salade om mee te nemen naar het werk.

5. De kinderen vinden hapjes en dippen ook leuk, soms ontbijten we zo met z’n allen van één schaal: allerlei hapjes en een dipje erbij. Jammie!

6. Maar de kinderen eten verder nog steeds brood. De Wijze Papa en ik eten het niet.

7. Ik heb nauwelijks honger overdag. Dat had ik eerder eigenlijk ook niet hoor, maar ik snoepte natuurlijk wel eens iets lekkers tussendoor. Op één of andere manier brengt dit experiment met zich mee dat ik ook daarmee strenger ben.

8. Net als met suikerloos, verwachte ik hier eerlijk gezegd ook een haleluja, die kwam toen niet en nu wederom niet. Ik voel me niet anders dan anders, en hoopvol stond ik elke keer op de weegschaal om te zien of er al iets veranderd was. Vanmorgen pas, zag ik dat de laatste 2 vakantiekilo’s er ook af waren, maar of dat nou toeval was…? In ieder geval vind ik iets makkelijker vol te houden als het ook een merkbaar effect heeft.

9. We hebben het experiment wat extremer gemaakt, en eten steeds meer Paleo. Geen granen en geen suiker, zo min mogelijk aardappelen, zo veel mogelijk vlees/vis/ei/groente/fruit/noten/zaden. Zo iets, ongeveer. We waren al geen grote zuivelgebruikers, op een bakje yoghurt per dag na en soms yoghurt in een smoothie. Dat mag van ons nog steeds. Kaas mag van ons ook wel.

10. De groenten en het fruit vliegen er doorheen! Ik heb echt flink ingeslagen afgelopen week, en kookte gisteren met de laatste restjes. Ik vind het nog wel lastig van te voren te bepalen wat ik precies mee moet nemen, ik ben nog niet gewend aan het plannen van DRIE maaltijden per dag.

11. Eigenlijk zouden we beter vlees moeten eten. De vleeswaren (lekker, opgerold met wat groente erin) zitten vol met dingen die ik helemaal niet wil. Beter vlees is duurder.

12. Ik wil een moestuin!!

13. Ik word duizelig van alle recepten die ik tegenkom op Pinterest. Ik heb het idee dat ik opnieuw moet leren koken, gisteren maakte ik de eerste maaltijd met ‘alleen maar’ groente en vlees. Wijze Papa had het idee dat er iets miste, ik vond het prima.

14. Hoe leuk ik dit experiment ook vind, en we gaan er zeker mee door, ik vind het wel hard werken. Ik moet er veel meer over nadenken, en moet anders boodschappen doen en anders koken.

Koken op inductie: mijn ervaringen

In onze nieuwe keuken koken we op inductie. Het zou nooit in me opgekomen zijn iets anders te nemen dan het oude vertrouwde gaspitje, maar nu we een weekje of 3 ervaring hebben met inductie, wil ik nooit meer terug!

koken op inductie - mijn ervaringen - MamaWijs

Bij het plannen van onze keuken hield ik in ieder geval rekening met een plaat, zonder een oven eronder. In ons oude huis hadden we een gasfornuis met enorme oven eronder. Maar later kochten we ook nog een inbouwoven, op ooghoogte. Ideaal!

Mijn zusje was ook bezig met nadenken over een keuken, en zij begon over inductie. Ze had gehoord dat het veel scheelde in energieverbruik. Toen gingen wij daar ook eens over nadenken, en zodoende hebben we nu een inductieplaat. En het bevalt uitstekend!

De voordelen van koken op inductie

1. Simpel (en dan heb ik het niet over het installeren, maar over het bedienen. Ik heb de handleiding nog niet gelezen, maar het systeem is eenvoudig: druk op de aan-toets, en druk vervolgens op de gewenste stand)

2. Schoon (ik heb gelukkig geen foto’s van ons oude gasfornuis, maar wat een werk om dat ding goed schoon te krijgen! Bij de inductieplaat is het simpel: doekje erover en klaar!)

3. Snel (ik was laatst wat laat met het eten koken, en besloot de hoogste stand (9) eens te gebruiken. De pan, gevuld met boontjes en water, was werkelijk waar binnen een minuut kokend warm!)

Nog meer voordelen vind je op deze site (al is het wel de site van een leverancier van o.a. inductieplaten, dus korreltjes zout bij de hand).

Nadelen, zijn die er dan ook? Tsja, je hebt wel speciale pannen nodig. Inductie werkt met magnetisme, en niet alle pannen zijn daar voor geschikt. Gelukkig was onze set kookpannen wél geschikt, en hadden we al een geschikte koekenpan. Gisteren kochten we een hapjespan voor inductie, en zo kostte het ons niet heel veel geld. Maar het zou dus kunnen zijn dat je al je pannen moet vervangen, dat is natuurlijk best prijzig!

Aan de onderkant van onze pannen stond het tekentje voor inductie (een liggende spiraal), maar je schijnt het ook te kunnen testen met een magneetje. Blijft die onder je pan plakken, dan zou die geschikt kunnen zijn voor inductie koken. We hebben ook gehoord dat pannen die eerst op gas gebruikt zijn niet altijd geschikt meer zijn voor inductie, omdat de pan krom trekt. Voor inductie moet de bodem vlak zijn, anders ‘ziet’ de plaat de pan niet.

Ik heb al van alles uitgeprobeerd op inductie: bakken, koken, pannenkoeken bakken, roerbakken. Ik heb zelf nog geen nadelen kunnen ontdekken!

Hoe kook jij?

Pinnen versus contant geld

pinnen of contant betalen? - MamaWijs

Collectanten gaan hier bij ons aan huis meestal met lege handen weg, of wij het nu een goed doel vinden of niet. We hebben namelijk bijna nooit contant geld in huis! Ik pin eigenlijk altijd in de winkel, en verder maken we alle bedragen over, het liefst zelfs automatisch.

Grappig dat er op Huisvlijt net een post verschijnt over precies hetzelfde onderwerp!

Ik zat me net vandaag af te vragen wat nu eigenlijk de voor- en nadelen van virtueel geld zijn. Hoe ik daar op kwam? Vanmorgen verkocht ik 2 ladekasten, dat leverde mij €30 op. Fijn, dacht ik, kan ik straks mooi de boodschappen van betalen! Maar eenmaal bij de kassa was ik dat weer vergeten, en stak ik automatisch de pinpas in de automaat.

Helemaal geen probleem natuurlijk, dat geld komt echt wel op ;)

Maar zo zat ik dus na te denken over de voor- en nadelen van pinnen.

Voordelen:

  • het is snel (geen geld uittellen)
  • nooit kijken of je wel genoeg geld in de portemonnee hebt
  • inzicht in je uitgaven (want aan het einde van de maand download je een overzicht van je rekening, en je ziet elke pinbetaling in elke winkel!)

Maar er zijn natuurlijk ook nadelen:

  • het blijft technologie, en die moet het natuurlijk wel doen
  • hoe leer je je kind omgaan met geld als je kind nooit kan afrekenen omdat je natuurlijk je kind je pincode niet kunt geven? Dit vind ik een groot nadeel, zeker nu Dochter zo oud wordt dat ze eigenlijk wel geld-les nodig heeft.
  • straks is het tijd voor zakgeld, hoe gaan we dat doen als we geen kleingeld in huis hebben? Kan natuurlijk ook virtueel…
  • er zijn nog steeds plekken waar je niet kunt pinnen (al komen wij die niet vaak tegen)

Trouwens, voor de boodschappen was ik €39,59 kwijt, dus dat had ik met mijn €30 toch niet gered. Doordat het broodloos eten heel goed gaat, moet ik wel ineens anders boodschappen doen. Zodoende had ik ineens een flinke tas vol met Veel Groente en Fruit, maar had ik niet van tevoren in de gaten hoeveel geld het zou kosten!

Wat doe jij liever: pinnen of contant betalen?

Gezinsdoelen 2013-2014

Een collega-meester zei bij de start van het schooljaar ‘de beste wensen!’. En zo voelt het voor mij ook altijd een beetje: de start van een nieuw schooljaar nodigt bij mij meer uit tot het maken van goede voornemens dan de start van een nieuw kalenderjaar.

We wonen nu in ons nieuwe huis, waar voor ons gevoel nog een enorme kluslijst aan vast hangt. Die dingen ga ik hier allemaal niet noemen, omdat we hebben afgesproken dat we per klus bekijken wat we wanneer gaan doen. Geen tijdsdruk van verkoop meer, rustig aan!

  • inzicht in de nieuwe financiële situatie (onze hypotheek is anders, we hebben andere kosten voor de kinderopvang)
  • mealplans maken en ‘strak’ boodschappen doen (in de zomervakantie-verhuisperiode was het eten vaak makkelijk en minder gezond. Nu even weer aan de teugels trekken!)
  • kinderen afwennen van ranja en teveel suiker (in de hitte van de zomervakantie hebben we onszelf ranja drinken aangeleerd. We dronken altijd water!)
  • de werklunch wordt broodloos (en misschien de thuislunch, en het ontbijt…)
  • goed letten op mijn tijdsplanning, want de agenda staat veel te vol! (werk, studie, vergaderingen, auteursklus, en mijn websites bijhouden)
  • zondag uitje met het gezin blijft! In onze nieuwe woonomgeving kunnen we prachtig wandelen, maar ook het bos blijft een leuke plek om heen te gaan.

Broodloos, of zoiets

Een tijdje geleden deed ik suiker in de ban, en at ik een tijdje zoveel mogelijk suikerloos. Het was niet heel erg moeilijk, maar het leverde me ook geen bijzonder resultaat. Ik heb het langer volgehouden dan jullie hier konden lezen, maar er viel gewoon niets bijzonders te vertellen. Geen halleluja, geen veranderingen in mijn gesteldheid, geen veranderingen in mijn gezondheid (ik bleef even gezond). Ondertussen heeft suiker gewoon weer zijn intreden gedaan in mijn eetpatroon, en ik merk er net zo weinig van.

Nu is het tijd voor een nieuw experiment. Al een tijdje spookt door mijn hoofd dat ik minder brood wil eten. Dit heeft meerdere oorzaken:

1. Zoon heeft na het eten van zijn ontbijt en lunch DIRECT weer honger, en blijft de hele tijd om eten vragen. Hij eet fruit, noten, rozijnen, worteltjes, dus dat is het probleem niet. Maar ik vraag me wel af of hij niet beter iets anders kan eten dan brood. Iets dat WEL vult, en hem minder om tussendoortjes doet zeuren.

2. Door Eva ben ik meer te weten gekomen over Paleo. Het eten van ‘echt’ voedsel was al niet vreemd voor me, maar Paleo gaat nog even een stapje verder. Of eigenlijk een stapje terug, terug naar de basis. En die basis bevat geen brood! Ik ben geen expert op het gebied van Paleo, echt niet, maar het intrigeert me. Het klinkt allemaal heel erg logisch, dus ik blijf er over lezen.

3. Ik houd niet van brood. Ik eet brood omdat ik er (lekker dik) chocopasta op kan smeren. Vaak kies ik er al voor om iets anders mee te nemen als lunch naar mijn werk. De overgebleven pasta van gisteren of een bakje sla. Brood is bla.

4. Ik kwam op een site (wederom over Paleo) een bericht tegen over Paleo gevulde lunchbakjes. Die zagen er LEKKER uit! Zelfs Wijze Papa vond het interessant, en aangezien het schooljaar (en de daarbij behorende werkweken) gaan beginnen, willen we eigenlijk allebei onze lunch op een andere manier aanpakken.

broodloos, of zoiets - MamaWijs

Dus, de nieuwe uitdaging is: een lunch zonder brood. Eigenlijk is het voor mij breder, een lunch zonder granen. Crackers mogen ook niet, en pasta dus ook niet. Een lunch met groente, fruit, ei, vlees, vis, noten en zaden. Ik droom al over lekkere dipjes, heerlijke salades, een beetje zoals op de bovengenoemde site. Maar…

1. Ik wil geen uren in de keuken staan ‘s ochtends! Brood smeren was altijd zo gepiept, aangezien we toch brood eten als ontbijt. Ik gooi er wat kaas tussen, doe de broodjes in een zakje, en klaar.

2. Hoeveel neem ik mee? Al jaren eet ik 3 boterhammen als lunch. Ik wil geen honger hebben, dus het is even aftasten hoeveel ik van alles mee moet nemen.

3. Ik heb vandaag boodschappen gedaan met dit nieuwe lunch-regime in gedachten. Ok, ik heb veel vlees ingeslagen omdat ik een spaarkaart moest vullen. Maar ik was het dubbele kwijt van wat ik normaal kwijt ben! Sowieso klinkt het hele Paleo-verhaal me heel erg duur in de oren. Ik ben benieuwd wat dit gaan doen met ons budget.

Morgen is mijn eerste werkdag van dit schooljaar. Op woensdag en vrijdag moet ik snel lunchen (jaja, ik weet het, slecht), en op donderdag heb ik er iets meer tijd voor. Als voorbereiding heb ik net een salade gemaakt met makreel. De Wijze Papa houdt niet van vis, dus eten we dat eigenlijk nooit. Maar voor de gelegenheid kocht ik gerookte makreel, en ook een blik tonijn.

De salade stelt niet veel voor hoor, en de foto’s zijn ook echt niet geschikt voor in een kookboek. Ik gooide simpelweg wat lekkere dingen door elkaar (wortel, komkommer, tomaat, lenteui en makreel) en roerde er een flinke lepel mayonaise doorheen. Over mayonaise gesproken: als de pot leeg is, maak ik mijn eigen mayonaise! Zo simpel, en ook te gebruiken als lekker dipje (ik hou van dippen!).

broodloos, of zoiets - MamaWijs

Nu heb ik makreel salade voor 2 dagen (denk ik), en ook nog 2 bakjes met radijsjes (oh, dat komt volgend jaar in de tuin!). De lunch voor woensdag en donderdag staat zo klaar. Nog wat druiven en wat notenmix met cranberries mee, en klaar is deze Mama!

Het enige wat we nu nog willen, is lunchbakjes-met-vakjes. Ik heb al veel bakjes gezien, en de bakken die we willen (Lunchbots) zijn vrij prijzig. Wel rvs, en geen smaak-afgevend plastic. En ik ga op zoek naar nog meer lekkere recepten! Ik heb er zin in!!

Hebben jullie nog lekkere lunchrecepten?